Á eyju lengst úti í ballarhafi sem á engin landamæri að öðrum löndum getur fólki reynst auðvelt að einangra sig, hvort sem það er viljandi eður ei. Þrátt fyrir að íslenska ríkið sé nú á dögum ákafur þátttakandi í alþjóðamarkaðskapphlaupi og ekkert sé Íslendingum auðveldara en að kaupa nígeríska olíu á japanska bíla sína, dreypa á heitu kaffi frá Kólumbíu eða gæða sér á áströlsku kengúrukjöti, er ekki laust við að þeir vilji margir hverjir sem minnst af umheiminum vita. Svo virðist sem fólk vilji ekki öðlast skilning á hlutverki sínu í hinu hnattvædda hagkerfi, að svo miklu leyti sem það nær út fyrir samviskusama neysluna. Þetta er ef til vill ekki óskiljanleg tilhneiging hjá þjóð sem hefur ekki upplifað átök annarra landa nema á óbeinan hátt og fékk lengi vel lítið annað en gloppóttar upplýsingar um hvað væri að gerast úti í heimi. Nú er þó öldin önnur, en löngunin til einangrunar hefur enn ekki horfið á braut.

Um leið og Kreppan ógurlega var sögð skella á eftir fall bankanna var augljóst að hlutfall erlendra frétta lækkaði áþreifanlega hjá nær hverjum fréttamiðli og innlendar fréttir mjökuðu sér í pláss þeirra erlendu. Umheimurinn hefur ekki talist sérstaklega mikilvægur á síðustu misserum og er þá allt sett undir sama hatt hvort sem það er borgarastyrjöld í Kirgistan eða fæðing tvíhöfða lambs í Armeníu. Því er meira að segja svo farið að hin síðarnefnda tegund frétta virðist eiga öllu auðveldara með að sleppa í gegnum landamæraeftirlit fréttamiðlanna og því hafa atburðir heilu daganna í öllum heiminum utan Íslands gjarnan verið smættaðir í 30 sekúndna hraðyfirlit, til dæmis í fréttatíma RÚV undir titlinum Heimskringla, þar sem að minnsta kosti ein frétt (af fjórum) er um nautgrip sem kann að telja eða seinheppinn þjóf. Engin viðleitni er sjáanleg til að fylgja þeim atburðum sem teljast þó fréttnæmir eftir þegar upprunalegu æsifréttamennskunni er lokið; hvað varð til dæmis um ættbálkaskærurnar í Austur-Kongó, mótmæli munkanna í Myanmar og eftirmála skipaárásar Ísraelsmanna, svo örfá dæmi séu tekin. Þetta tilheyrir fortíðinni, að mati íslenskra fréttamiðla.

Prentmiðlarnir eru engu skárri; þar fá erlendar fréttir yfirleitt minna pláss en auglýsingar og heyrir til undantekninga ef kafað er dýpra en sem nemur fréttatilkynningum frá AP, BBC og Reuters sem eru þá þýddar beint og gagnrýnislaust. Fréttaskýringar eru sjaldséðar og segir það sína sögu að Fréttablaðinu hefur fundist nauðsynlegt að merkja þær sérstaklega undir titlinum: „Fréttaskýring“, til að það sé ljóst að það hafi verið meira lagt fram til þeirra greina en þýðingin ein. Það skortir því átakanlega að fréttamenn á Íslandi sýni áhuga á að gera tengingar milli atburða líðandi stundar í gjörvöllum heiminum og ástands, hugarfars og neyslu á Íslandi. Fjölmiðlaheimurinn gerir ekkert til að slá á hina íslensku blekkingu um að ef við legðum okkur einungis fram um það gæti okkur tekist að vera ein í heiminum. Þvert á móti er látið sem að við getum annað hvort valið upplýsingar frá Íslandi eða restinni af heiminum eins og hann leggur sig, en aldrei hvort tveggja. Þetta er í besta falli misskilningur og í versta falli háskaleg afglöp.

Upplýsingar um það sem gerist í heiminum utan landsteinanna eru ekki prjál eða lúxus sem ætti að hverfa frá um leið og eitthvað fréttnæmt á sér stað innanlands. Á tímum Kreppunnar ógurlegu höfum við einmitt ríkari og nærtækari ástæður til að grafast fyrir um hvernig atburðir um allan heim tengjast hver öðrum – og það er nauðsynlegt að gera sér grein fyrir að orsakasamhengi veraldarinnar snertir Ísland á alveg sama hátt og önnur landsvæði og aðrar þjóðir. Þess vegna hafa Róstur lagt sig fram um, og munu halda áfram að leggja sig fram um, að kafa dýpra en venjan hefur verið á Íslandi í atburði sem eiga sér stað hvarvetna í heiminum hvort sem það er í Mexíkó eða Mjóafirði, fylgja eftir því sem vill gleymast og síðast en ekki síst varpa ljósi á þær tengingar sem svo sjaldan eru umfjöllunarefni íslenskra fjölmiðla. Vonandi geta Róstur þá þjónað þörfum þeirra sem finnst þau svikin af yfirborðskenndri, íslenskri fréttamennsku.