Á Íslandi hefur kosningaþátttaka ávallt verið mikil, í samanburði við önnur lönd. Virðing almennings fyrir kosningum sást einna best á þeim kjósendum sem í tilefni dagsins fóru upppstrílaðir í sparifötunum á kjörstað. Fjölmiðlar sem og embættismenn nutu almenns trausts, á skjön við almenningsálitið erlendis datt fáum í hug að fína fólkið í virðulegum ábyrgðarstöðum væru spilltir hálfvitar.

Í kjölfar hins pólitíska skipbrots sem í daglegu tali nefnist bankahrunið, virðist breyting ætla að verða þar á. Líkt og víða erlendis færist sífellt í aukana að almenningur hreinlega sniðgangi lýðræðislegan kosningarétt sinn. Hér líkt og annar staðar í Evrópu og Norður-Ameríku hafa stjórnmálamenn ansað síminnkandi kosningaþátttöku með hroka, í stað þess að viðurkenna hana fyrir það sem hún er; merki um vaxandi vitundarvakningu og óánægju almennings yfir áhrifaleysi atkvæða sinna. Eðlislægir gallar á ríkjandi stjórnmálakerfi verða æ skýrari almenningi, eins og sjá má á niðurstöðum nýyfirstaðinna sveitarstjórnarkosninga þar sem gömlu flokkarnir guldu afhroð og fjöldi auðra seðla náði nýjum hæðum. Ítalski endurreisnarheimspekingurinn Giambattista Vico leit svo á að kaldhæðni væri fágaðasta aðferð mælskulistarinnar. Árángur grínframboðanna skeytir stoðum undir þessa hugmynd Vico, enda snérist kosningabarátta þeirra frekar um beitta kaldhæðni gegn valdhöfum og öðrum framapoturum fremur en að boða byltingarkenndar nýjungar í stjórnsýslu. Í ljósi lýðskrumsins sem einkennir stjórnmál er sú kaldhæðni ekki fráleitt viðbragð, enda er húmor oft með fyrstu varnarviðbrögðum fólks sem upplifir vanmátt sinn fyrir ytri aðstæðum.

Að benda á núverandi samfélagsmynd og kalla það lýðræði hæðir valdleysi fólks yfir búsvæðum sínum og samfélagi. Undir yfirskyni lýðræðis hefur gagnrýnislaust verið komið á fáræði hinna ríku, stjórnvöld leitast nefnilega fyrst og fremst við að þjóna markaðsöflunum. Þannig hefur hnattvæðingin verið nýtt til þess að tryggja hagsmuni fyrirtækja á kostnað fjöldans með því að einkavæða hið sameiginlega fyrir hin fáu ríku. Afleiðingarnar eru þær að allir kimar samfélagsins hafa verið stofnanavæddir markaðnum í hag, því stefnunni fylgir óumflýjanlega að þjónusta hins opinbera til almennings sé markvisst skorin niður. Þjóðríkin eru fyrir löngu orðin að minniháttar leikmönnum á þessu allsnægtaborði markaðarins, þar sem það eru yfirþjóðleg stórfyrirtæki sem tróna á toppnum. Íslendingar hafa ekki farið varhluta af því hnattræna vandamáli sem einkavæðingarstefnan er. Líkt og erlendis eru hér fjölmörg vistsvæði undir stöðugri ógn hrægamma sem sitja um jarðgæði þeirra.

Í nafni lýðræðis og aukins frelsis voru ábyrgðir eins og skipulagsmál flutt frá ríkinu til sveitarfélaga. Þessi breyting gaf vissulega þá ímynd að íbúar þeirra gætu þannig auðveldlega haft áhrif á framþróun eigin samfélags. Mörg sveitarfélög hafa verið hrjáð af fjárhagsvandræðum, afleiðing þess og hinna nýfengnu valda hefur orðið sú að stórfyrirtæki hafa nú sterkari samningsstöðu og betra aðgengi að samningsborði valdhafa. Þar eiga þau auðvelt með að lofa gulli og grænum skógum fyrir það sem þau nefna nýtingu auðlinda. Þessi auðlindanýtingin er þó sjaldnast neitt annað en rányrkja af verstu sort sem skilur eftir sig sviðna jörð, uppurin jarðgæði og klofið samfélag.

Nú, þegar íslenskur almenningur er að missa trú sína á núverandi lýðræðisfyrirkomulag og atvinnustjórnmál, kemur ný hæðni fyrst til sögunnar; valdhæðnin. Væntanlega kannast færri við valdhæðni en kaldhæðni, enda hefur pólitík á Íslandi ekki gefið færi á almennri útbreiðslu hennar hingað til. Hinn valdhæðni einstaklingur tekur hvorki þátt í grasrótarstarfi né gerir aðrar tilraunir til þess að ögra grunnstoðum samfélagsins, hvort sem um er að ræða valdatengsl, framleiðsluhætti eða samband hans við umhverfi sitt og vistkerfi. Til þess að upplifa sjálfan sig sem pólitískt virkan samfélagsþegn nægir honum að fáránleiki okkar svokallaða lýðræðis sé dreginn fram í dagsljósið. Vantrú á stjórnmálastarfi og óánægju með beitingu valdsins er ekki fylgt eftir með róttækri greiningu og aðgerðum, heldur með innihaldslitlum merkjasendingum sem láta aðra vita að hinn valdhæðni einstaklingur viti betur. Hann upplifir sig sem pólitískt virkan samfélagsþegn sem ekki mun láta blekkjast. Aðgerðaleysið gerir það hinsvegar að verkum að róttæknin nær ekki lengra en svo að þegnhlýðni hans, neysla og framleiðsla heldur ótrauð áfram. Valdhafar finna í versta falli fyrir örlitlum óþægindum þegar valdhæðnin fer á flug. Þeir geta þó á sama tíma andað léttað, því þrátt fyrir tímabundna ögrun er enginn raunverulega að ógna valdi þeirra.